دانلود شعر آب در سماور کهنه با صدای سلمان هراتی
قیصر امین پور – سلمان هراتی
من نبودم
مادرم یتیم شد
من نبودم
درختان، بیشکوفه نشستند
من نبودم
گنجشکها برگ و بارشان را بستند
و از بهار گذشتند
من نبودم
نارنج ها از درخت به زیر افتادند
انجیرها از تراکم درد ترکیدند
ارباب صبحانهای لذیذ از انجیر خورد
مادرم گفت:
«ای کاش گرگها مرا می بردند
ای کاش گرگها مرامی خوردند»
من نبودم
مادرم یتیم شد
هیمه های نیمسوخته
«کله چال» را از آتش می انباشتند
و ارباب کاهنی بود
که با هیمههای نیمسوخته
به تأدیب مادرم بر میخاست
ارباب کاهنی بود
که سرنوشت مادرم را پیشگویی میکرد
و «ملوک» نانجیب زاده
که خلوت ارباب را پر میکرد
آب را بر خاکستر میریخت
مادرم غذای خاکستری میخورد
و بچههای خاکستری به دنیا میآورد
لاکپشتهای مزرعه مرا میشناسند
من بر بالشی از علف می خوابیدم
قورباغهها برایم لالایی میخواندند
مادرم از مزرعه که برمیگشت
سبدش از دوبیتی سرریز بود
«چندی موبمجم این بند پییه
چندی پیدا کنم شمشاد نییه
شمشاد نی مره صدا ندینه
اونی که مو خینم خدا ندینه»
برای رفوی پیراهنهای پارهی ما
دوبیتی و اشک کافی بود
سوزن که به دستش میرفت
نه، بر جگرم میرفت
کی میتوانستم گریه کنم
کیومرث خان میگفت:
«دهانت را ببند
آیا آسمان به زمین آمده است
ما که چیزی احساس نمیکنیم»
بالش من سنگین بود از اشکهای من
با گوشهی زمخت لحافم
اشکهایم را میستردم
بر دامن مادرم اگر گندم میپاشیدم
سبز میشد
از بس گریسته بود
آسمان تنها دوست مادرم بود
مادرم ساده و سبز مثل «ولگان» بود
من شعرهای نا سرودهی مادرم را میگویم
من با «امیر گتهیا» خوابیدم
من با «امیر گتهیا» شیر خوردم
من با «امیر گتهیا» گریه کردم
من نبودم
من شاعر نبودم
مادر یتیم شد
سلمان هراتی
مرزدشت – ۹ مرداد ۱۳۶۴
کتاب: از آسمان سبز
